Í dag varð Alli hamingjusamur. Nú gengur hann um með bros á vör og gæsahúð á höndunum. Það er ekki hægt að tala við hann, tja þú getur talað en hann heyrir það ekki. Hann heyrir bara malið í sínum eigin haus. Eina sem hann getur sagt er váááááá..

Sagan er sem sagt svona: við skelltum okkur í tennis, sem er nú ekki frásögufærandi þar sem við gerum það flesta sunnudaga nema hvað í þetta skiptið gerðist nefninlega eitthvað sem ekki hefur áður gerst á leiðinni heim úr tennistímanum. Það leit út fyrir að vera venjulegur dagur, sólin skein, við vorum sveitt og allt pakkað af túristum. En þá heyrðum við það. Ískríð, vælið, malið!

Við stóðum á miðju Wenceslas torgi hálfnuð með heimleiðina þegar við áttuðum okkur á því hvað var að gerast. Ferrari kom keyrandi fram hjá, svo annar, svo annar, svo annar..



Já, það voru greinilega allir Ferrari eigendur Tékklands samankomnir til að rúnta um miðbæ Prag. Og þeir keyrðu beint framhjá okkur, tvisvar. Flestir sem þekkja hann Alla minn eitthvað vita að fáir hafa eins mikinn áhuga á bílum og hann. Því miður fyrir mig þar sem hann vill helst eyða góðum frídegi í að bóna bílinn.

En já, þarna stóðum við umkringd Ferrari og ég er nú ekki frá því að ég hafi séð tár í augum Alla. En það gæti hugsanlega stafað af því að ítalskir ofurfolar (bílar stelpur!) eru þekktir fyrir að bila og það ekkert sjaldan. Jú jú þeir stóðu undir nafni og einn Ferrari bílstjóranna lenti í þeirri skemmtilegu reynslu að skottið (í þessu tileflli hlífin á vélinni þar sem vélin er aftur í á flestum Ferrari bílum) hans opnaðist aftur og aftur. Ítölsku skrapatól! Gaman að lenda í því í miðjum monttúr Ferrari eigenda.

Jæja, ætla að reyna að ná Alla aftur niður á jörðina,
Sylvía