Loksins tókst okkur áætlunarverk okkar. Við erum búin að berjast við þetta lengi en aldrei náð alla leið - þó verið nokkuð nálægt í nokkur skipti. Við höfum ekki bloggað núna í heilan mánuð og hefur það aldrei náðst áður! Viljum við þakka fyrir gríðarlega hvatningu sem við höfum fengið til stuðnings þessa áætlunarverks okkar, við hefðum ekki getað það án ykkar.

Nóg um það! Þar sem við höfum ekki bloggað svo lengi höfum við heldur ekkert sagt ykkur frá síðustu heimsókninni sem við fengum en mamma og pabbi frá Húsavík smelltu sér til okkar fyrir ekki alls löngu og höfðu að við teljum gaman af. Við gerðum það að minnsta kosti og hlökkum til næstu heimsóknar.

Markverðast í heimsókninni þeirra verður að teljast ferð í minnsta bæ Þýskalands, Eppendorf, en þar dvaldi mútter á æskuárum. Sökum smæðar bæjarins tók nú smá stund að finna hann en tókst að lokum. Þá hófst mikil leit að húsinu sem dvalið var í þarna á eftirstríðsárunum og eftir gríðarlega leit kom í ljós að það var í raun fyrsta húsið sem við sáum þegar við keyrðum inn í bæinn og var eflaust í kringum 1000 fermetrana. Allt tókst þetta þó að lokum.

Rétt eftir að gamla settið hafði yfirgefið landið kom Ragnar nokkur Miguel Herreros í landið og að sjálfsögðu var skellt sér niður í bæ (Sylvía: Raggi ef þú lest þetta þá skuldarðu mér enn þá kareoke!!).

Síðasta helgi var rosaleg hjá okkur! Fórum með vinnunni í "afslöppun í sveitina". Var semsagt helgarferð í fjöllin þar sem gist var í - tja, spes aðstöðu. Stórt og mikið hús þar sem sungið var og trallað fram á nótt. Næsta morgun var svo skipulagður einhver göngutúr um fjöllin, það var að minnsta kosti það sem við héldum. Síðar kom í ljós að um var að ræða 25 KÍLÓMETRA göngu á hæsta tind Tékklands! Þetta fannst þeim greinilega ekkert rosalegt og virtust allir vera til í þetta. Sæi þetta fyrir mér í íslensku fyrirtæki!

Við komumst reyndar fljótt að því hvernig þeir fara að þessu. Kapparnir eru með pöbba út um allt - og þá meinum við virkilega út um allt! Einn af þeim mátti finna uppi á hæsta tindinum og fjórum sinnum á leiðinni var sest inn á pöbb, pantaður bjór (tja, vatn fyrir okkur) og fengið sér að borða. Þetta er því engan veginn sambærilegt við að ganga einhverja 25 kílómetra á klakanum þar sem maður er himinlifandi ef maður finnur lækjarsprænu til að svala þorstanum. Einnig verður að taka fram að stór hluti af leiðinni var ýmist hellulagður eða malbikaður. Manni varð nú bara hugsað til hringvegarins á Íslandi, ef hann bara væri allur svona góður.

Já, talandi um þessa ferð, þá skruppum við til Póllands um helgina! Hluti af þessari göngu var á mörkum landamæra Tékklands og Póllands og því nauðsynlegt að taka skrefið yfir. Þetta var að sjálfsögðu gert án allra skilríkja og við því kolólöglegir innflytjendur þarna um tíma. Einnig var skítuga búllan (sem tók þó örugglega 150 manns í sæti) Pólsk og þess má geta að þar fengum við þá ógeðslegustu hamborgara sem við á ævinni höfum smakkað! Fólk getur því sleppt þeim stað í heimsókn til Tékklands - muna það - en ekki toppnum samt.

Ekki það að við höfum séð neitt uppi á toppinum eða megninu af leiðinni ef svo ber undir. Það var þessi svarta svarta þoka þannig maður vissi ekkert hvað var í kringum okkur. Það má einmitt sjá mynd af okkur í þokunni - köld og barin af slagviðrinu sem reyndi sífellt að feykja okkur niður hlíðarnar á leiðinni upp. Sáum síðan póstkort sem sýndu þetta líka rosalega útsýni og fallegar hlíðar. Við verðum bara að trúa því að svo hafi verið. Erum ekki alveg á leiðinni að ganga þarna upp alveg á næstunni.

Jæja, borgarlífið tekið við og við bara nokkuð sátt með það.

Bestu kveðjur,
Alli & Sylvía