Já, það er steikjandi hiti hjá okkur þessa dagana. Búið að malla upp undir 35°C og þegar það fer eitthvað upp fyrir 30°C þá fer maður að finna fyrir því. Nutum þess þó á ströndinni í gær þar sem við kældum okkur reglulega í vatninu. Tókum að sjálfsögðu með okkur vatnsflösku sem sett var í frystinn kvöldið áður og hélt það algerlega í okkur lífinu.

Hérna eru þeir duglegir að vökva malbikið þar sem það er farið að bráðna undan hitanum. Alli þurfti að halda fast í Sylvíu þar sem hún ætlaði sér að hlaupa á eftir bílnum í hálfgerðu óráði. Þetta endaði þó allt vel.

Það virðist sem svo að fleiri þoli ekki hitann. Fengum nefninlega óvænta heimsókn. Fundum meðalstóra engisprettu í góðum gír í baðkarinu hjá okkur .. meðan við vorum í því! Þar sem við erum náttúrulega týpískir Íslendingar þá panikuðum við algerlega og fórum á hlaupum út úr sturtunni. Engisprettan var aftur á móti sallaróleg og var ekkert að kippa sér upp við þetta. Blessuð sé minning hennar.



Bíllinn sem vökvar göturnar er kominn aftur - Sylvía er hlaupin út og Alli á eftir..

Alveg óvænt þá ákvað Alli að koma Sylvíu sinni á óvart í tilefni tveggja ára samveru þeirra. Smelltum okkur til Danaveldis þann 16. júlí og eyddum fjórum dögum á flatlendinu.

Að sjálfsögðu var byrjað að fara á Strikið, komumst fljótlega að því að verðlagið norðan við Tékkland er nett geggjun. Borguðum tólfhundruð kall fyrir tvo kakóbolla og muffins - hvernig er þetta hægt? Erum víst orðin vön verðlaginu hérna en ferð á kaffihúsið er í það minnsta helmingi ódýrari. Reyndar varð Sylvía ástfangin af kaffihúsinu þar sem heita súkkulaðið var ótrúlega gott. Tveir súkkulaðikögglar sem bráðnuðu hægt ofan í heitri mjólkinni, gerist ekki betra. Danirnir eru meistarar í þessu kaffihúsadæmi, með kökur og meðlæti í gríðarlegu magni.

Borðuðum um kvöldið á Blue Elephant og mælum með því - jafnvel meira út af stemningunni og umhverfinu heldur en sjálfum matnum, hann var þó fínn. Tökum þó fram ef þið farið, EKKI fá ykkur kókosdrykkinn, hann er alveg skelfilega vondur.

Hittum Elín og Tedda á sunnudeginum og voru þau ofurhress að venju. Myndin hérna til hliðar er náttúrlega af þeim og er mjög lýsandi. Þau drógu okkur á "dýrakaffihúsið", a.t.h. ekki af því það var dýrt, heldur af því þar var allt fullt af uppstoppuðum dýrum! Það var þó stemning í að líta þangað þannig við mælum líka með því (ekki EKKI fara niður á klósettið án fylgdar fullorðinna).

Fórum síðan að borða með Elínu og Tedda ásamt Maríu, Emil og Barböru. Sátum á veitingastað við Nyhavn og teljum við þann stað einmitt mest heillandi stað í Köben - alveg must see. Þarna var krökkt af Íslendingum og var það eiginlega allsstaðar sem við komum. Þetta er eitthvað sem er allt öðruvísi en hér í Prag þar sem það gerist kannski á mánaðarfresti (varla það) að maður rekist á Íslending.

Eitthvað fannst okkur Danirnir misskilja tívolíhugtakið. Fórum í hið víðfræga Tivoli við enda Striksins og urðum eiginlega fyrir vonbrigðum. Þetta var mjög fallegt og allt það en í stað þess að vera skemmtigarður með veitingastöðum þá voru þetta veitingastaðir með nokkrum tækjum. Þannig fyrir þá sem eru að leita að mögnuðum tækjum þá skilst okkur að Bakken sé betri. Ef menn eru svo tilbúnir að greiða örlítið meira fyrir leigubílinn þá mælum við með Gardaland á Ítalíu, en það er alvöru græja ;-)

Auðvitað kíktum við einnig á slotið hjá Elínu og Tedda - hittum þar einnig kisa sem var náttúrlega aðalatriðið fyrir Sylvíu. Hann var einstaklega feitur og sést flykkið einnig á myndinni hér að ofan. Stórmóðgaður við Alla þar sem hann settist í stólinn sem tileinkaður var kisa en lét það ekki mikið trufla sig. Hlammaði sér bara ofan á lappirnar og kom sér vel fyrir. Elín og Teddi: Núna erum við búin að koma í heimsókn til ykkar, þið skuldið okkur heimsókn.

Ákváðum að kíkja til Christianiu en komumst að því að við erum algerir heiglar :-) Entumst þarna inni í örstutta stund en vissum eiginlega ekkert hvað við áttum að vera að skoða og hvað við máttum í raun skoða. Biðum bara eftir að einhver rændi okkur og læsti inni í kjallara. Þetta var ekki alveg að gera sig og ákváðum að koma okkur aftur til siðmenningarinnar. Hvað höfum við svo sem að gera í Christianiu - við sem förum ekki einu sinni í ÁTVR.

Að lokum, þá urðum við vitni að stórglæp. Sátum á kaffihúsi að bíða eftir fluginu okkar til Tékklands og tók þá Alli eftir að einhver settist á brún gosbrunns fyrir utan kaffihúsið. Byrjaði sá hinn sami að hella úr kókflösku ofan í gosbrunninn og var hinn grunsamlegasti við þetta allt saman. Forðaði hann sér síðan ásamt förunauti sínum. Eftir 1-2 mínútur fór svo að freyða út um allt í gosbrunninum og kom þá í ljós að kappinn hafði hellt sápu í gosbrunninn! Þegar hann kom svo aftur að sjá afraksturinn náðum við honum á filmu (minniskort) og voru aðferðirnar keimlíkar því sem sjá mætti í Bond mynd, klifrað upp þakrennuna og yfirlitsmynd tekin. Ef einhver vill vera hetja og handtaka stórglæpamanninn þá er hér meðfylgjandi mynd af kappanum.

Þetta var semsagt alveg stórgóð ferð og munum við tvímælalaust heimsækja veldi baunanna síðar. Því miður gafst ekki tækifæri til að heimsækja ættmennin sem búa hinum megin í Danmörku og því alveg nauðsynlegt að gera okkur aðra ferð.

Hej Hej,
Alli & Sylvía

Merkur dagur í aksturssögu Prag í dag - Sylvía byrjaði að keyra. Þar sem Sylvía hefur varla gripið í beinskiptan bíl síðan í ágúst 2003 var þetta nokkuð stór áfangi.

Það gekk mjög vel að keyra, það var ekki vandamálið. Kannski fullvel því áður en varði vorum við komin á áður ókannaðar slóðir. Alls ekki innan Prag sýndist okkur og lítið sem benti til þess að við værum að nálgast heimkynnin á næstunni. Að vísu verður Aðalgeir að axla ábyrgð á því þar sem hann var víst kominn undir stýri á þeim tímapunkti. Hann var reyndar sannfærður um að við værum á réttri leið. Þetta væri bara smá sveigur í kringum miðborgina og við myndum líklega enda nálægt flugvellinum áður en við færum til baka. Við enduðum ekki nálægt flugvellinum.

Þetta var þó ekkert gríðarlegt vandamál. Vorum búin að fjárfesta í góðri kortabók (takk mamma Sigrún) og komum okkur því stórslysalaust til baka. Aksturinn hefur þó gengið merkilega vel, a.m.k. meðan maður passar sig á sporvögnunum sem renna hérna fram og til baka án þess að pæla mikið í umhverfinu.

Í matardeildinni hefur það gerst að við keyptum stórfurðulegan banana! Því miður gleymdist að taka mynd af dýrinu en þetta var dökkbrúnn banani sem leit út eins og hann væri handónýtur. Það var þó ekki málið - hann var ferskur og leit utan við litinn út eins og venjulegur banani. Annað kom þó í ljós þegar við reyndum að opna hann líkt og venjulegan banana. Hann var alls ekkert á því að ætla að opnast og reyndi eftir fremsta megni að berjast gegn tilraunum þess efnis. Loksins var ráðist á hann með hníf og þá tókst þetta loksins. Hann reyndist þó glerharður og þurfti að nota hníf til að skera bita úr honum. Þegar við svo smökkuðum hann hafði hann þau áhrif að þurrka gríðarlega upp munninn og var eins og meðal túrtappi hefði verið gleyptur :-) Afgangurinn endaði í ruslinu.

Þeir sem muna eftir atriðinu í Me, myself & Irene vita hvað við er átt! Alli er þó sannfærður um að þetta hljóti fólk að vera að tala um þegar það talar um þurr vín.

Adios amigos,
Alli & Sylvía